Hislerini, ironiye mi gizlemeye çalışıyordu, anlamadım. Mütevazi ve erdemli insanlar, mahremiyetleri kabaca ve sorgularcasına işgal edildiğinde, son olarak buna sığınırlardı. Gururları, son ana dek teslim olmalarını ve sizin karşınızda hislerini ifade etmelerini engelleri. İşin aslını, çekingenliğini iğneleyici sözlerle saklayıp en sonunda ele vermesinden anlamalıydım, kötü his beni ele geçirdi.
Sevgi kutsal gizemdir ve tüm gözlerden saklanmalıdır, ne olursa olsun. Böylece daha kutsal ve daha güzel olur. Bir birlerine daha çok saygı duyarlar. Her şey saygıya dayalıdır. Ve aşık oldukları için evlendilerse, başta sevgi varsa, neden sonra yok olup gitsin... Erkek nazik ve dürüstse, neden sevgi ilelebet sürmesin? Evliliğin başındaki aşk söner, doğru. Ama ardından, daha iyisi gelir. Ruhları bir olur, her şeyleri aynı olur, aralarında sırlar olmaz. Çocukları olduğundaysa, sevgileri ve cesaretleri olduğu sürece en zor zamanlar bile onlara mutlu anlar olarak görünür. Sıkıntıları bile neşeye döner. Çocukları için aç kalsan da neşen olur. Sonrasında bunlar için seni severler. Kendi geleceğin içindir. Çocukların büyüdükçe onlar için örnek, dayanak olursun. Sen öldükten sonra bile çocukların senin düşüncelerini, hislerini taşırlar. Bunları senden aldıkları için sana benzerler. Yani bu büyük görevdir. Anne babanla yakın olmak, nasıl kötü bir şey olabilir? İnsanlar, çocuk sahibi olmanın zor olduğunu söyler. Kim demiş! Cennet gibidir asıl.
Sevdiğin insanla evliliğin ilk yıllarını düşün. Nasıl da mutlusundur! Normali budur. O ilk zamanlarda, kavgalar bile mutlu biter. Bazı kadınlar, sırf kocalarını sevdiklerinden kavga çıkarırlar. Böyle bir kadın tanıdım. Sevdiği için eziyet ettiğini söylerdi. Bir adama, sırf sevdiğinden eziyet edebilirsin. Kadınlar özellikle böyledir. "onu seviyorum, peşinden gönlünü alacağım, biraz eziyet etmenin zararı olmaz" diye düşünürler.