Ben neden hep usandım, davranışlarla yaşadım böyle?
Neden bazı zamanlar güldüm, bazan neden üzüldüm?
Ama neden kaçmadım o küçük tanrılardan?
Kaçmadım o yollardan insansız bir ormana?
Silahlara yapıştım neden, bazı zamanlar güldüm?
Ben neden hep korkaktım, cesaretsizdim böyle?
En kötü alışkanlığım benim galiba yaşamaktı.
Yağmur tentelere inerdi önce inince.
Tükenmez beyaz boyasıyla çizerdi güneşi Tanrı önce çarşılar göğüne,
Unuturdu kaş göz yapmasını bazı zamanlar, çünkü güneş gülmezdi.
Aynı anda uyanır, leylekleri beklerdik uykudan usanınca,
Usanınca beklemekten satışlara başlardık, sonra türkülere,
Sonra uykumuz gelirdi paslı bir ayla birlikte.
Yağmur tentelere inerdi önce inince.