Depresyondan kurtuluş yoktu, onunla birlikte yaşamak vardı, her an, her dakika, her saat onunla mücadele etmek vardı. Peki beni ne iyileştirdi o zaman? Elbette unutmak. Zihninin o tatlı sise teslim olmasını küçümseme. Hakikat insanı yorar.
Uçsuz bucaks1z bir kum denizi. Hayir, çölde degildim. Hiçbir çölde riizgar bu kadar serin esmez, güneş insana bu kadar merhametli davranmaz, kum böyle dostça serilmezdi ayaklanmzm altına.
Bize öyle gelirdi ki, özgürlük ... Çok basit bir şey. Bir süre geçti ve biz kendimiz eğildik onun ağırlığı altında, çünkü bize kimse özgürlüğü öğretmemişti. Sadece özgürlük adına ölmeyi öğretmişlerdi.