İçinde oturduğumuz oda, ikimizin de bir zamanlar olmak istediğimiz ve olduğumuz şeylerin hüzünlü anılarıyla dopdoluydu; O’nu bir daha unutamayacağımı, bunu da beni hayatımın sonuna kadar mutsuz edeceğini de o zaman açık seçik anladım; hiçbir zaman tek başıma yaşayamayacağımı biliyordum artık…
İnsan bazen bir çocuğu, bir gencin davranışlarında kendi çocukluğunu ve gençliğini görür de sevgi ve merakla onu izler: korkun ve merakım öyleydi; beni ensemden tutup, “ ben sen oldum,“ dediği sık sık aklıma geliyordu…