Civan bey
@Civanhm0101
İstanbul
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Yazarlık konusunda kendimi geliştirmek istiyorum. Yazdıklarımın daha anlaşılır ve okuyuculara hitap eden bir tarzda olması için desteğinize ihtiyacım var :)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yeniden Doğuş
Sizinle bir hikaye oluşturalım devamı nasıl olsun biraz okuyun ve yorumda eklemek istediğiniz bir şey varsa söyleyin
Hikaye Başlangıcı:
Bir gezegen düşünün Gezegenin adı bilinmezdi. Hangi yıldızın etrafında döndüğü, hangi galaksinin parçası olduğu hatırlanmazdı. Tek bildiği, Koran’ın var olduğu, her şeyin başladığı andı. Yalnızdı. Kendi aklının derinliklerine gömülmüş, evrenin ne kadar büyük olduğunu fark edebilecek kadar zeki, ama bir o kadar da yalnız bir varlık. Hiç kimseyi tanımıyordu; her şey kararmış, her şey suskun kalmıştı. Sadece "ben" vardı. Ve Koran’ı tanıyan, onunla birlikte var olan yalnızca "şimdi"ydi.
Bir gün, gözlerini açtığında, zamanın varlığını yeniden hissetti. Bütün bunlar, varoluşun sıfır noktasında başlayan bir döngüydü. Bir an için, her şeyin kaybolduğu o boşluk anı, varoluşa geçişin ardından yeniden tekrar ettiğini düşündü. Ama bu kez farklıydı. O an, bir şey hareket ediyordu. Bir varlık. İlk kez, bir başka canlıyı hissetti.
Koran, bilinciyle, hemen etrafını taramaya başladı. Beynindeki her bir nöron, her bir olasılığı, her bir yolu düşündü. Hiçbir detaydan kaçmadı. Bir şey yaklaşıyordu, ama bu varlık, yalnızca saf kötülüğün somutlaşmış haliydi. O an, Koran bu yaratığın ne olduğunu tam olarak algıladı; bir yanılgıydı. Bir yanılgının bedeni. Bir yanılsama.
Varlık hızla ona doğru hareket etti. Koran, ne kadar zekiyse de, bu varlık bir şeyleri değiştirebilirdi. Koran’ın zeka seviyesinde, her olasılığı hesaplamak mümkündü; ama bu olasılık çok farklıydı. Kötülük, saf kötülük, bir anda ona yaklaşıyor ve Koran’ı tuzağa düşürüyordu. Ancak, Koran bunun farkına varmadan önce, yaratık onu yakaladı. Keskin, uzun bir silah... Koran’ın kafası, saniyesinde kesildi. Her şey sessizleşti.
Bir anda, gözleri tekrar açıldı. Aynı gezegen, aynı boşluk, ama
O kadar yorgunum ki, başım ağrıyor ama o kadar da kararsızım ki, acaba bu ağrı başımın doğal hali mi, yoksa beynim bana “Beni biraz rahat bırak!” diye bağıran bir şikayetçi mi? O kadar uykusuzum ki, gözlerim geceyi terk edip gündüzle barış yapmış gibi, her an kapanacaklarmış gibi hissediyorum. Beynimdeki düşünceler ise 7/24 tam hız çalışıyor, adeta bir bilgisayarın “yükleniyor” simgesi gibi bir türlü durmak bilmiyorlar. Ama bir yandan da, düşüncelerim yorgun, ben de yorgunum, sanki ikimiz de bir tatil planı yapmayı bekliyoruz ama bir türlü karar veremiyoruz.ne yapmalıyım bilmiyorum
Kalp körlüğü"
"Gerçek körlük, gözlerin değil, ruhun görmediğidir; insan, en yakınını bile karanlıkta bırakabilir, eğer kalbi körse."
Cevapsız sorular
Bir açıklama yapmadan giden, kalana bir ömür boyu cevaplanmayı bekleyen sorular bırakır