İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı'nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.
Pembe manzaralar çünkü yaşam siyah beyaz
Tersodaydım hep, bilirsin, ayakkabım yeni biraz
Sorumluluklarım kan içinde geçen bi' yaz
Senin omuzların benim yüklerimi sırtlayamaz..
Neden bu dünyada bu kadar yalnız hissediyorum?
Etrafımda birçok insan olmasına rağmen tüm hata bende mi yani ?İnsanlar empatisiz ve nankör olmuş.
Benim gibi birinin onların hayatlarında olmam fazla geliyor sanırım onlara!!!