Bir kahveye sığınıp hele de deniz kenarıysa, elimde kitap saatlerce devrilerek okuma özlemi duyuyorum. Buna "özlem" diyorum, çünkü okuma işi benim açımdan pek öyle güzel dekor eşliğinde yapılan eylem değil.
Hiçbir anımızı üzülerek hatırlamıyorum. En
kötü anımız bile çok güzeldi. İnsan gerçekten sevince mi böyle oluyor, bilmiyorum. Ama sevmek, âşık olmak deyimi bana bizim paylaşımımızı anlatmak için çok yetersiz geliyor. Yüreğimden öyle bir bağlandım ki ben ona... Biz birdik. O ve ben değil, bizdik. Bizi birbirimize bağlayan şeyler bambaşkaydı. Bununla beraber aşkımız da çok büyüktü. Onu da anlatmaya benim kelimelerim yetmez.