Zeval, aczin eşiğine yüz süren insan düşüncesidir. Hiçliği idrake zorlayan muazzam bir ikazdır..
Taşı yüreğime basıp, sabrı kaynatırım tencerede. Ve bir Ömer beklerim, kapıma çuval dolusu umut bıraksın diye... Nedense hep gelir.
Hep şöyle derdi: "Beklentilerdir insanı var eden, o beklentilerdir ki ,gerçekleşince insanı insan eder. "
"Dönelim.. dönmek yenilmektir biraz da yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli ,küflü kabuklarına sığınmaktır .."
Evlere dönelim. Sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına , yalnizlığimizin kalelerine dönelim ..