İçim mavinin sonsuzluğu,
bedenim cam duvarlarınıza çarptı.
Ayağımda sevdiklerimin soğuk kelepçesi;
sorarım:
Korumak bir çocuğu,
tutsak ruhunda saklamak mı?
Sevmek,
kanatlarını kırmak mı—
göğüne ket vurmak mı?
Kurtulur mu özgür ruhum,
çözer mi prangalarını?
Zihnimde susmayan bir toplum,
her biri kendi sessiz çığlığını fısıldar.
Ruhum çığlık çığlığa,
ama dışımda bir perde—kalın, ağır, susturan.
Beni ben olmaktan çıkaran
bu kalabalık, kim gönderdi?
Zinciri takan kim ayağıma,
görmedim, duymadım...
Ama biliyorum:
Zinciri tutan da benim,