Cansu Şatır
@Cns_str
2 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
İçim mavinin sonsuzluğu,
bedenim cam duvarlarınıza çarptı.
Ayağımda sevdiklerimin soğuk kelepçesi;
sorarım:
Korumak bir çocuğu,
tutsak ruhunda saklamak mı?
Sevmek,
kanatlarını kırmak mı—
göğüne ket vurmak mı?
Kurtulur mu özgür ruhum,
çözer mi prangalarını?
Zihnimde susmayan bir toplum,
her biri kendi sessiz çığlığını fısıldar.
Ruhum çığlık çığlığa,
ama dışımda bir perde—kalın, ağır, susturan.
Beni ben olmaktan çıkaran
bu kalabalık, kim gönderdi?
Zinciri takan kim ayağıma,
görmedim, duymadım...
Ama biliyorum:
Zinciri tutan da benim,
Reklam
Başka bir akıllılık ve kendini savunma yolu da, insanın elden geldiğince seyrek tepki göstermesi, “özgürlüğünü”, inisiyatifini rafa koyup salt bir tepkin olmak zorunda kaldığı durumlardan ve ilişkilerden kaçınmasıdır.
____
Sayfa 47
İnsanlar tetikte hatalarımızı bekliyorlardı onlara güvenilemezdi yaşadığımız güzellikleri onları anlatmaya gelmezdi kıskanırlar dostluklar maskesi altında izin yıkmaya çalışıyorlardı.
