Yaşadıklarını geride bıraktıklarını bir tek yastığa söylermiş. Işıkları kapatıp başını yastığa koyduğunda bir filmi başa sarıp bütün hayatını her gece yeniden gözünün önünden geçirirmiş.
Bazı gelişimsel aşamaların zamanında gerçekleşmesi elbette önemli ancak unutmamak gerekir ki hayat telafi ile beslenir ve sökülüp yeniden örülmenin, dinlenip yeniden yürümenin, silinip yeniden çizilmenin ahengi ile rengini bulur. 
Dile uzak, doğaya uzak, insana uzak, kültüre uzak, yaşadığı zamana uzak insanın kendi özüne yakın olmasını beklemek, çekirdeği toprakla buluşturmadan topraktan bize bir erik ağacı vermesini beklemek gibidir.