Yedi kez küçümsedim ruhumu:
İlki, yükseklere ulaşmak için boyun eğdiğinde.
İkincisi, sakatların önünde topalladığında.
Üçüncüsü, zor ve kolay olan arasında seçim yapması gerekince kolayı seçtiğinde.
Dördüncüsü, bir yanlış yaptığında, başkalarının da yanlış yaptığını düşünerek kendisini rahatlattığında.
Beşincisi, zaaflarına dair hiçbir şey yapmayıp bunu kendi sabrının gücüne mal ettiğinde.
Altıncısı, kendi maskelerinden birinin olduğunun farkına varmadan, bir yüzün çirkinliğini hor gördüğünde.
Yedinci ve sonuncusu, bir şükran şarkısı söylediğinde bunu bir erdem olarak farz ettiğinde.
Kuş tüyü yataklarda uyuyanların düşleri, toprağın üzerinde uyuyanların düşlerinden daha güzel olmadığına göre, hayatın adaletine olan inancımı nasıl kaybedebilirim?