Kirli bir camdan gerçekleri görmeye çalışıyoruz. Buhuru oluyor biraz. Yani netlik yok.
Orada hayal gücü giriyor devreye. Kendi bakış açımıza göre yorumluyoruz ve birçok doğru çıkıyor ortaya. Ben de pencereden bakmayı severim.
Gördüklerim zihnimdeki belgesel parçalarıyla birleşerek çok daha anlamsız bir hale dönüşür.
Çekirge istilası görürüm her seferinde. Şiddetle perdeyi kapatırım. Onları görmüyor olmak, yok olduklarını gösterir.
Korkunç yeşil böcekler...