Dini kurumlar, ölümcül bir efendi-köle ilişkisini kalıcılaştırır. Bir arena yaratırlar... dar görüşlü, kibirli, önyargılı, güce tutkun insanları çeken bir arena.
İnsanların sözleriyle inkâr etseler de eylemleriyle sürekli doğruladıkları temel bir şey var. Barış adını verdikleri huzur ve güvenlik ortamını aradıklarını söylerler. Oysa bunu söylerken bile nifak ve şiddet tohumları ekmekle meşguldürler. Huzur ve güvenlik ortamını bulduklarında kıvrım kıvrım kıvranırlar. Nasıl da canları sıkılır.
Ve şimdi -alevlerin arkasındaki kaya çıkıntısının üzerindeki gölgelerde Eflatun benimle alay ediyor:
"...mağarada ki adamlar ona bakıp gözleri olmadan yukarı çıktı ve gözleri olmadan geri geldi diyecekler..."
Makineler kullanıcılarını, birbirlerine de makineymiş gibi davranmaya sevk eder.
Gerçeği ne kadar arzularsak arzulayalım, insanın kendisi hakkındaki gerçekleri görmesi çoğunlukla tatsız bir şeydir. Dolayısıyla Gerçeğisöyletenleri pek sevmeyiz.