Büşra Korkmaz
@Corcbuus
“Ama, zekânın tavırlarını efendileştirmek için okumak zorundayız.”
Reklam
Yanımda olması, onun yazgısı, onun benim yazgıma olan ilgisi, sızlayan beynimde kalan son gözyaşlarını bile sıkıp çıkarıyor.
Perdeyi kaldırıp arkasına geçmek! Hepsi bu! Bu duraksama, bu korku niçin ? Arkasının nasıl olduğu bilinmediği için mi ? Dönüşü olmadığı için mi ? Hakkında belli bir şey bilmediğimiz kargaşa ve karanlığı sezmek bilincimize özgü bir nitelik olduğu için.
Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı ?
Başka bir dünya mümkün mü? Kalpler rikkat ve merhamete, gözler güzelliği görmeye, ruh aşka ve aşkınlığa ayarlandığında, evet mümkün.
