Gerçek insanların genelde çok arkadaşı olmuyor. Çünkü herkese uymuyorlar,her ortama gitmiyorlar,her şeye katlanmiyorlar.İcleriyle celismemek için bazen susuyor,bazen geri çekiliyorlar. Bu da kalabalıkları azaltıyor. Derin düşünen,çok hisseden insanlar kolay bağ kurmuyor; kurdukları bağda yüzeysel olmuyor zaten. O yüzden sayısı az ama anlamı büyük oluyor. Herkesle gülüp eğlenmek yerine, birkaç kişiyle gerçekten anlaşmayı tercih ediyorlar. Bu durum çoğu zaman yalnızlık gibi görülüyor ama aslında bir seçicilik . Sahici kalmak ,bazen az insanla yürümeyi göze almak demek. Ve bu ,zayıflık değil; karakter meselesi .