Hilal Pekşen
@Crescentlight
30 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sırf 4 kitap olsun diye yazılmış bir seri devamı. İlk 3 kitaptan oldukça keyif aldım. Fakat artık bu kitap beni boğdu boğdu fırlattı. Bu kadar uzatmak değil tabiri caizse sündürmek aşırı sıktı. 3 kitaplık gayet makul bir seri olabilirdi. Ahuzarın sürekli aynı rüyalarını, +18 sahnelerin birkaçını, gereksiz detayları da çıkarsak hem insanı sıkmayan hem de gayet tadında bir hikaye olurdu.
Kitabın başında Ahuzar'ı neden Timurdan sakladılar mesela? Hayır madem Timur tek bir telefonla güvenliklerini sağlayacaktı neden aylarca yaşadığını dahil sakladılar da biz her iki tarafın da acısını sayfalarca okuduk? Adem abi mesela gelip ne yaptı? Kadir Tönge yi bile öldürmeyen Adem abi gitti Kralşana kadirin yerini söyleyen adamı vurdu? Amaç?? Defne Doktor sahneleri de bir o kadar sıktı beni. Siyahi adam? Kenan Kralşan'ın sonu? Yani bilmiyorum o kadar gereksiz şey okumuş gibi hissettirdi ki. Sürekli bir şeyler oldu ve 'eee sonraaaa!!" Dedim kendi kendime okurken. Bir de o kadar "güçlü" mafyaların burnunun dibine kadar giriyor vuruyor burnu kanamadan da ayrılıyordu Timur. Madem bu kadar kolaydı bunların işini bitirmek bu zamana kadar elde bu kadar kanıt belge varken(Ahuzarın ve Adriel'in topladıkları bile yeter) neden yok edilmedi? Hani bunlar gibi hiçbir yere varmayan sahneler okumak yerine mesela Irmak karakterini okumak isterdim. Irmak'ın ölme sebebi Kenan'ın sonu o şekilde olsun diye miydi diye düşündüm ve sinirlendim açıkçası. Ne var canım Timur evine sızar öldürürdü???
Artık boğulduğum için keyifle okuyacağım yerleri hızlı hızlı geçip bitirdim cidden. İlk kitabı sevdiğim için 4 ü de almayı düşünüyordum ama iyi ki almamışım. Koca koca 576 650 sayfalar arasında 4 kitap, Timur'un plan dahi yapmadan odaya rahatlıkla girip ortadan kaldırdığı bir mafya örgütü üzerinde döndü durdu
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Doğum günümde Harry Potter ile vedalaşmak planlanmamış fakat çoook duygudan duyguya sürükleyen bir deneyim oldu. Yıllar sonra bile kaç kere olursa olsun hala bu kadar içime işlemesi, hala her karaktere aşırı bağlanmam, karakterlerle beraber duygularını yaşamam benim için çok özel. İyi ki bu dünya ile tanışmışım️🩷
Kitap benim için okuduğum diğer kitaplardan ayrı bir yere oturdu daha ilk sayfalardan. Ama yükseklere ya da daha alt kısımlara koyabildiğim bir kitap olmadı, ayrı olma sebebi bu kitabı nereye koyacağımı bilmemem. Hem çok okuttu hem ben ne okuyorum dedim. Anlamadığımdan değil, anlamlandıramadığımdan.
Kısaca Adelina küçükken bir salgın başlar ve salgın sonucu tüm yetişkinler ölürken tüm çocuklar farklı olur. Evet farklı, fiziksel özellikleri değişir bazılarında da özel güçler başlar. Kimisi ateşe hükmederken, kimisi rüzgara hükmeder. Gibi gibi. Bu özel güçlere sahip çocuklara da elitler denir. Adelina da gücünü keşfettiğinde(gücünün ne olduğunu söylemeyeyim sürprizi kaçmasın) yanlışlıkla bir cinayet işler ve elit olduğu ortaya çıkar. Ölümü için yakalanır. Ama kralı öldürüp tahtı ele geçirmek isteyen Hançer Cemiyetiyle yolları bir şekilde kesişir. Cemiyetin başında Ölüm meleği ve eşlikçi ile eğitimini tamamlayıp gücünü kontrol etmeyi öğrenmeye çalışırken bir yandan da Teren adlı engizisyoncuyla baş etmeye çalışır.
Adelinanın güçlerinin gelişmesini takip ederken aslında ne kadar korkulması gereken biri olduğunu okuyoruz. Annesini kaybetmesiyle kendisinden, bu salgının Adenilada bıraktığı izlerden tiksinen babasıyla büyüyor ve her an bu tiksinmeye, nefrete maruz kalıyor. Hem de aynı şartlarda olan kardeşine verilen sevgiyi görerek. Ben içindeki tüm nefreti, öfkeyi ve korkuyu anlayabildim ve Adelinayı da sevdim açıkçası. Sürekli ihanete uğruyor, seviyor sevdiği kişinin güçleri işine yaradığı için yaklaştığını öğreniyor, babası desen kendi karakterine bakmayıp kızın elinde olmayan bir hastalık sebebiyle geride bıraktığı haline nefret saçıp duruyor. Cemiyettekileri hiç demiyorum bile. Raffeale(yanlış yazmış olabilirim) başta sevsem de sonlarda cidden gıcıklandım. Ben de
Mercan hariç bence kitap güzeldi. Mercanı da başlarda güçlü duruşunu, sert duvarlarını, sınırlarını sevsem de bir yerden sonra sıkmaya başladı. Sonra aniden Ömerle konuşup içinden sevdiğini söyledi. Yani geçiş çok sert geldi bana. Hale arkadaşı olmasına rağmen Ömere daha önce yumuşadı. Mercan'ın hayatındaki insanlar da rahatsız etti beni. Hayat ablanın yanında neden kalıyordu mesela? Kadın evli aynı evde kocası var. Bu kadar açmazsan polise gideceğim falan demesi bilmiyorum rahatsız edici gelmeye başladı. Bence Haleye gösterdiği sınırları biraz da bu Hayat denilen kadına gösterebilirdi. Daha yerinde olurdu.
Onun dışında İpek'i, Hale'yi, Hale'nin annesini ve Ömer'i sevdim. Çok tatlı bir aileydi bence. Yani annesi o kadar çırpınırken son 60 70 sayfaya kadar hala buz parçasıydı Mercan.
5 puan çok düşük gelebilir ama bir zaman sonra okuma hevesim kaçtı ve öylesine okudum resmen. Başlarda çok duygulandım ama sonrası bana geçmedi ne yazık ki.
