Abdullah
@Ctz_
Toplumsal yaratıkların arasında yaratıklaşmamak için çaba sarf eden, alışmamaya, unutmamaya kaybolmamaya ve en önemlisi tekdüzeleşmemeye çalışan nevi şahsına münhasır biri...
Yaşadığı her şey, sevdiği ne varsa, bu yavaş yavaş yanan alevde kayboluyordu, yanıp küle dönüyor, kararıyor, sonra da kömürleşip dağılarak bir umursamazlık çamurunun içine saplanıyordu.
Reklam
Artık içi öyle vahşice parçalanmıyordu. Artık canı yanmıyordu,fakat yine de içindeki bir şey küle dönüyor ve çürüyordu, ölmeye başlayan bir şeyler vardı.
Fakat geriye belirsiz bir his kalmıştı, artık hissedilen bir acı kalmamıştı, yabancı bir his içeriye doğru bastırıyor ve zorluyordu.
Geçen her yılla bana yabancılaşıyor...
Yaşlı adam, yerinden kımıldamadı ve nefesini tuttu. Böylece sanki kurtçuklara benzeyen düşüncelerle içi içini yiyerek acının karanlık tabutunda kıpırdamadan sabaha kadar yattı.
Reklam