Dilek❀
@D_Emiroglu
Hayatın "D" hali ✩
Şu anda okuduğu kitaplar
Bugün sosyal medya annelerle ilgili fotoğraflarla dolup taşıyor… Ama ben bazı duyguların sadece bir güne sığdırılmasını samimi bulamıyorum. Yıl boyunca annesinin kalbini kırıp, sesini duymayı ihmal edip, bir fotoğraf ve birkaç süslü cümleyle sevgisini göstermeye çalışan insanları görünce içimden paylaşmak gelmiyor. Çünkü anne sevgisi vitrinde değil; saygıda, ilgide, sabırda ve en zor anında yanında olabilmektedir.
Bir de görünmeyen tarafı var hayatın… Annesini kaybetmiş olanlar, annesine sarılmayı özleyenler, anne olmak isteyip olamayan kadınlar… Belki bugün onlar için zaten yeterince zor. Karşılarına çıkan her mutlu kare bazen insanın içindeki eksikliği daha çok hissettirebiliyor. Bu yüzden bugün fotoğraf paylaşmak yerine biraz daha ince düşünmeyi seçtim.
Herkesin içinde aynı mutluluk yaşanmıyor çünkü… Bazı insanlar kutluyor, bazılarıysa sadece susup özlüyor. 🤍
Reklam
Kendimi Seçtiğim Geceİnsan ve Hayata dair
Yoldaş olmayana yalnızlığımı çaldırmam. Çünkü yalnızlık bile emanet edilecek kadar değerli
Ben duygularımda büyüttüğüm insanı yere göğe sığdıramazken, o küçülmeyi seçti. Belki de en çok buna kırıldım.Bir insanın, kendisine verilen değerin altında kalmasına.
Bu gece, içimde bir şey daha eksildi. İnancım,Saflığım, Belki de en çok ‘iyi niyetle sevmeye’ olan inancım bir kez daha kayboldu. İnsanlara değil, hislerime güvenirdim; ama demek ki hisler de bazen yanlış kişiyi büyütebiliyormuş.
Artık anlıyorum, Yalnızlık bir eksiklik değil, yanlış insanla tamamlanmaya çalışmaktan çok daha onurlu bir seçim. Çünkü bazı duygular vardır; herkes taşıyamaz, herkes hak edemez.
Ben içimdeki o saf, inanan tarafı bugün biraz susturdum. Yoruldu çünkü… Hep en güzel yerden sevmekten, hep en derinden hissetmekten yoruldu.
Ama şunu da biliyorum: Ben eksilmedim. Sadece, hak etmeyene verdiğim değeri geri aldım.
Ve artık kendimi seçiyorum.
26.03.2026
Hayat bana hiçbir şeyi kolay vermedi.
Bazen birkaç saatlik uykuyla, birden fazla işe koşturduğum günler oldu.
Yoruldum. Çok yoruldum.
Ama hiç vazgeçmedim.
Çünkü bir oğlum var.
Onun yarınları, benim bugünkü uykusuzluğumdan daha kıymetli.
Onun güvenle yürüyebileceği bir gelecek için
bugün ayakta kalmayı seçiyorum.
Ülkenin hali zor.
Ekonomi ağır.
Yarın sabaha nasıl uyanacağımız bazen belirsiz.
Ama içimdeki umut hiç belirsiz olmadı.
Yanımda olan insanların varlığı,
iyi ki varlar dediklerim…
Bana yeniden nefes oluyor.
İnsan insana iyi geliyor, bunu yaşayarak öğrendim.
İyilik iyileştirir.
Kalbi kararmayan kazanır.
Ve ben, bir gün gerçekten huzurla güleceğimi
hep bildim.
Yorgun olabilirim,
ama umutsuz değilim.
Çünkü ben bir anneyim.
Ve anneler en çok yoruldukları yerde en güçlü olurlar.
23.02.2025
Bazı insanlar, kalplerini susturdukları değil; akıllarını susturdukları ilişkilerin içinde yaşıyor. Duygular öyle ağır basıyor ki gerçeğin üzerini örtüyor, gözlere at gözlüğü takılıyor. Can yakan bağlar “sevgi” diye adlandırılıyor, alışkanlıklar kader sanılıyor. Oysa insan, incindiği yerde kalmaya devam ediyorsa bu aşk değil; kendinden vazgeçiştir.
Ben böyle bir hikâyenin içinde olmak istemiyorum. Yıllardır hayatımda kimse olmamış olabilir ama bu, yanlış bir sevgiye razı olacağım anlamına gelmez. Yanlış bir ilişkide yavaş yavaş tükenmektense, yalnızlığımda kendimle bütün kalmayı seçerim. Çünkü yalnızlık sessizdir ama sahicidir; toksik bir bağ ise kalabalık gibi görünür ama insanı içten içe çürütür.
Ben sevgiyi körlükte değil, fark edişte arıyorum. Yanımda olan kişinin beni eksiltmediği, ruhumu daraltmadığı, kendim olmaktan vazgeçirmek zorunda bırakmadığı bir yerde durmak istiyorum. Eğer sevgi beni kendimden uzaklaştırıyorsa, orası bana ait değildir.
Yalnız kalmak bazen bir eksiklik değil; kendine duyulan saygının en sessiz, en güçlü hâlidir.
26..01.2026