Resmen yer çekimine meydan okuyordum, ayaklarım neredeyse yere değmiyormuş gibiydi. Kalbim , boğazımda atmaya başlamıştı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ben, Peter Pan gelebilsin diye odasının penceresini açık bırakarak uyuyan bir çocuktum.
Emin olduğum tek şey ; bundan sonra bütün dünyamın karanlığa boğulduğuydu .
Kalbimdeki acı dışında dünyamdaki her şey yok olmuştu.
Dünyadaki tüm sesler bir kara deliğin içine hapsolmuş, ben de o deliğe çekiliyor gibiydim.