DamlaCH
@Damlach
Kitap, zekayı kibarlaştırır.
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·392 syf.·
10 günde okudu
·2025 3. kitabı
Reklam
Toprak bomboştu artık, çocukluğunun korku dolu geceleri kadar karanlık hem de. Ama mezar taşı öyle mi? Annesinin ruhundan kalan ne var ne yoksa çekip toplamış, topladıklarıyla iyice ağırlaşmıştı o. Ne vakit mezar taşına baksa, anacığının yorgun suretini görmüş gibi olurdu orada. Ne vakit elini sürse, yüzünün kederli çizgilerine dokunmuş gibi...
Ölmeden önce öfke ya da korkuyla değil; neredeyse şefkatle bakmıştı delikanlının yüzüne Veysel ve karşısındaki bir yabancı değil de çok iyi tanıdığı biriymiş gibi "Sen mi geldin?" demişti. "Ne iyi ettin." Son sözü bu olmuştu. "Ne iyi ettin..."
Memleketinden ayrıldıktan sonra yerini yurdunu unutup her şeye arkasını dönmesi, memleketini hatırlayıp da bir tek kendilerini unutmasından daha az can yakıcıydı. Geride kalanlar, sadece kendilerinden vazgeçildiğini düşünmektense, gidenin koca bir hayata tümden boş verdiğine inanmayı yeğlerlerdi.
Bir tek gözleri tıpkı eskisi gibi, çocuk kalmıştı. Veysel oraya küfre ve kavgaya tiryaki olmuş öfkeli bakışlar yerleştirdiğinde bile tanıyordu bu gözleri Müesser. Ağzına çocukluklarında kağıttan külah içinde dağıtılan naneli mevlit şekerinin tadı geliyordu kardeşinin gözlerine bakınca.
Reklam