Mukaddes
@Dareeyn
-𐱅𐰇𐰼𐰰
İstanbul
857 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
•NEREYE GİDİYORUZ BABA ?"
Önceleri cevap veriyordum ; Eve gidiyoruz !
Bir dakika sonra, aynı saflıkla, aynı soruyu soruyor, iletişim kurmuyor. Onuncu sefer "Nereye gidiyoruz baba?" diye soruyor, artık cevap vermiyorum...
Artık nereye gittiğimizi ben de pek bilmiyorum, benim zavallı Thomas'm. Sürükleniyoruz. Duvara toslayacağız !
~
•Diğerleri gibi olsaydınız, en güzel olmanız için size moda olan kıyafetler alırdım...
•Diğerleri gibi olsaydınız sizi sinemaya götürürdüm... •Diğerleri gibi olsaydınız size klasik müzik CD’leri hediye ederdim.Beraberce önce Mozart'ı sonra Beethoven'i dinlerdik... Diğerleri gibi olsaydınız , gelecekten belki de daha az korkardım...Ama Diğerleri gibi olsaydınız, herkes gibi olurdunuz... !
~
Fournier iki engelli evlada sahip bir baba .Bu kitapta da çocuklarından bahsederken bir yandan hislerini, umutlarını, umutsuzluklarını, beklentilerini, hayal kırıklıklarını tüm samimiyetiyle ifade ediyor, kimi zaman düşüncelerini belirtirken “ keşke böyle demeseydi , keşke böyle yapmasaydı !” diye eleştirirken acaba aynı durumda ben olsaydım ne yapardım , ne düşünürdüm diye de düşünmeden edemedim
Reklam
"YAŞAMIN GÜZEL OLMASI GEREKTİĞİNİ KİM SÖYLÜYOR?"
Evet, bir kitap kapağına bakılarak değerlendirilemez tabii. Ama ilk kez bir kitabın kapak tasarımı çok hoşuma gitti ismiyle müsemma ve anlamlı, kitabın ismide oldukça dikkat çekici değil mi “HIZLANDIKÇA AZALIYORUM” …
•Hayata çok anlam yüklemek veya hiç yüklememek arasında gidip gelen , kendini yaşadığı toplumdan tamamen soyutlayan, 70 yaşına gelmiş, bir tarafta ölüm korkusunu içinde taşırken, diğer taraftan olabildiğince insanlardan kaçan ama yalnızlıktan da çok korkan bir kadın; Mathea.
•Mathea'nın kırılgan, yalnızlık dolu dünyası, insanın içini sızlatan nahif bir hikâyeye dönüşmüş. Altını çizdiğim çok güzel yerler vardı kitapta .. Mesela ; “Ama hayal kırıklığına uğramak yerine mutlu olmak için, kendimi başkalarına bağımlı bir duruma getirmemem gerektiğini söylüyorum kendime. Mutluluğunu kendin yaratmalısın Mathea.”
•"Buna değer mi bilmiyorum, hayat yaşamaya değer mi bilmiyorum. Bunu ölmeden önce bilemem, büyük olasılıkla öldükten sonra da bilemem."
•Bir yerlerde dünyada şu anda yaşayan insanların sayısının şimdiye dek ölenlerin sayısını geçtiğini okuduğumu hatırlıyorum ve ne zaman ölenlerin sayısının yaşayanları geçeceğini merak ediyorum. Bakarsın bu konuda terazinin dengesini değiştirecek ağırlık ben olurum.
•Yeryüzünde yaşadığın her mutlu an kederle ödenmek zorundadır.
Selamlar kitabı uzun bir süre elimde süründürdükten sonra nihayet bitirebildim . İsmiyle çok dikkatimi çeken ve bir çok kişinin güzel dönüşleriyle okumaya karar verdiğim bir kitaptı , fakat okurken zaman zaman etkilensemde maalesef içinde barındırdığı LGBTL’li ana karakterler ve yaşadıklarını şeffaf bir şekilde yazıyor olmasıyla beni biraz sıktı açıkçası. Kitap Üniversitede tanışan dört arkadaştan bahsediliyor. Oyuncu William, Mimar Malcolm, sanatçı JB ve avukat Jude. Jude ; bebekken terk edilmiş biri , Uğradığı fiziksel ve cinsel şiddet, dayak, hor görülme onun da kendisinden nefret etmesine ve hayatını değersiz görmesine sebep oluyor. Bu yüzden büyüdükçe kendi ruhuna ve bedenine ızdırap çektiren karamsar bir adama dönüşüyor. Sık sık intihar etmeyi düşünüyor yada kendine zarar verecek eylemlerde bulunuyor , çünkü ona göre hayatı ; değersiz bir hayat !
Dikkat : İçerik itibariyle 18 yaşından küçük kişilerin okumasının uygun olmadığını düşünüyorum ..
Uçsuz bucaksız bir macera …
İslam insanları birbirlerine ne kadar güzel kardeş kılıyor.Kitabı okurken düşündüğüm tek şey bu olabilir. Kitabı okurken beni en ennn etkileyen kısmını sizlerle de paylaşmak istiyorum .. Yazar hakkında bir sürü ihtilaflar olsa da sırf bu yüzden okumaya değer ..
••NAMAZ !
Hepsi, itirazsız ona itaat eder görünüyordu. Günde birkaç kez namaz için toplanıyorlar, ve eğer hava yağmurlu değilse namazlarını açıkta kılıyorlardı. Uzun, tek bir safta toplanıyorlar ve hacı da önlerine geçip imamlık yapıyordu. Hareketlerindeki düzen ve uyumla askerlere benziyorlardı; hep birlikte Mekke yönüne döner, birlikte eğilir, sonra kalkar ve birlikte diz çökerek alınları üzerine yere kapanırlardı. İki secde arasında seccadesi üzerinde, yalın ayak, elleri önünde bağlı, dudakları sessizce kıpırdayan ve kapalı gözleriyle derin bir huşu içinde dalıp giden imamın, bütün kalbiyle dua ettiğini görürdünüz; ötekiler, imamların işitilmeyen sözlerini izliyor olmalıydılar.
Böylesine içten bir duanın birtakım mekanik bedeni hareketlerle birleştirilmesi beni nedense biraz tedirgin ediyordu; bir gün, biraz İngilizce bilen Hacı'ya bu konuyu sordum:
"Tanrı'nın sizden ona duyduğunuz saygıyı eğilerek, diz üstü oturarak ve yere kapanarak göstermenizi istediğine gerçekten inanıyor musunuz? İnsanın sadece kendi içine bakarak yüreğin sükuneti içinde dua etmesi daha uygun olmaz mı? Bütün bu bedeni hareketlerin hikmeti ne?"
Daha bunları söyler söylemez, pişmanlık duymaya başladım; yaşlı adamın dini duygularını incitmek istememiştim. Fakat Hacı hiçte gücenmiş görünmüyordu. Dişsiz ağzıyla gülümsedi ve şöyle dedi:
"Başka nasıl ibadet edebiliriz ki Allah'a? O, bedeni de ruhu da birlikte yaratmadı mı? Böyle olunca da insanın ruhuyla olduğu kadar bedeniyle de dua etmesi gerekmez mi?
••••••Merhabalar çok severek okuduğum kitabın sonuna geldim ..
Kitap öyle güzel öyle farklı ki kitabı okumuyor adeta yaşıyorsunuz , zira kitapta Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin varoluşunu kendi değil, nefsi anlatıyor .. Hiç bir nefsin sesini işittiniz mi , fikirlerini bildiniz mi ? Bu yüzden defalarca kendi nefsimi sorgulattı bana ..
•••••Sen yaşamak için gelmedin bu dünyaya. Aslında doğduğun gün öldün sen ve öldüğün gün doğacaksın. Ama bilmiyorsun... Çünkü ben bilmeni istemiyorum. Unutturuyorum sana. Unuttukların benim unutturduklarımdır. Benim yolumda gidersen ve dinlersen beni dünya senin olur, beni terk edersen ve işitmezsen beni dünya kıymetsiz kalır gözünde. Ama ben sana dünyalık olanı sevimli gösteririm.
•••••EY İNSAN!
Tanıyorsun beni ve hatta her vakit beraberiz lakin şimdi bilmiyorsun kim olduğumu. Seninle nefes alabildiğin her an tekellüm ediyor, konuşuyorum. Ve sen dahi benimle konuşuyorsun ama benim kim olduğumu bilmiyorsun ki! Ama yine de ben sana evvela kendimden değil senden bahsedeyim ;
Haline bir bak Allah aşkına! Neden bunca gülüyorsun? Neden her ayıbını yüzündeki tebessümle örtüyorsun? Tebessüm boyası silecek mi sanıyorsun onları? Ayıbı örtecek bir renk , bir boya, bir örtü yok oysa, bilmiyor musun da öyle vehmediyorsun? Elbet bir gün o boya da akacak ve gün gibi çıkacak tam orta yere ettiklerin ve sen geç kalmış, hatta geç kalmaya bile geç kalmış olacaksın.
•••••Bir zat düşünün ki o nefsi yenmiş , onca malı ve mülkünü ,kadılığı bırakıp bir kapıya bağlanmış , yerine gelen bir başka kadının karşılama merasimin de sırf nefsine kulak verdiği için sakalıyla bile hela temizlemiş , bir zat düşünün kadı olarak dolaştığı sokaklarda ciğer satmış ,kendisinin nefsine uymasını bırakın nefsini kendisine köle etmiş .. işte öyle mübarek bir zattır Aziz Mahmud
