Tut ellerimizden ey kutlu annemiz Hacer!
Ey insanlık tarihine adımlarıyla şiir yazmış kadın! Yalnızlığın çetin sırtında yürümeyi biz senden öğrendik.Çölün çorak bağrında gül yeşertmeyi sende okuduk.Gulumse bize ne olur! Gülümse de gönlümüz Gülşene dönsün.Umudun zemzemini yüreklerimize saç.Sulayıver kurumuş, yanmış çorak arazilerimizi.Gülşene çeviriver ey Hacer,tut ellerimizi!
Yürümek asla erişilemeyecek olanın peşine gitmektir. Çünkü yürüyen aradığını bulursa erişecegi bir menzili kalmayacağını bilir.Hulyasini yitirmiş bir yürümek ömrün hüsranıdır.Yazar da okur da bilir imkansızı istediğini.Yuruyen de arayan da ...
Yürümek insana gereklidir.Cunku noksandır insan, yürüdükçe tamamlanır.
Sessizlik,incinen bir kalbe yarasını sarma, kendine gelme, iyileşme saadetini bahşeder.
Bazen insan kelimelerle varamaz birbirine.
Hiçbir şeyin soylenmediği yerde bazı şeyler daha iyi duyulur.
Can kenarıdır sessizlik.