“Dışarıda ilk kez tek başıma yürüdüm,” diye başladım konuşmaya. “Bugüne dek hiç görmediğim, varlığından haberdar bile olmadığım sokaklarda dolaştım. Yaşadığımız şehirde, bence dünyanın bütün şehirlerinde bize hiç gösterilmeyen, bizden gizlenen bir taraf var. Ben bunu keşfettim. Biz kendi hayatımıza odaklanmışken, dünya sadece bizim etrafımızda dönüyormuş gibi bir hisse kapılıyoruz. Zenginsek herkesin zengin, mutluysak herkesin mutlu olduğunu düşünüyoruz. İşte, ben o gizlenen tarafta gerçeğin böyle olmadığını gördüm. Orada insanlar yoksuldu, hastaydı ve pek çoğunun yardıma ihtiyacı vardı. Fakat bütün bunlara rağmen bizim kıymetini bilmediğimiz sevgiye, şefkate ve huzura sımsıkı sarılmışlardı. Artık, herkesin benim gibi olmadığını bilerek yaşayacağım.”