"Doğa öğreticidir,” dedi düşünmemi bölen Öğretmen Shu. “Doğayı anlamaya çalışmak bizim bu hayattaki en önemli görevimizdir. Bütün sorularımızın cevabı ve bütün sorunlarımızın çözümü doğadadır.
En güzel kitaplar, en güzel filmler, en güzel şarkılar doğadadır. Doğada, mutlu sonla biten sonsuz masal vardır.”
Kemale ermenin mutluluğu nefes alıp veren bir mutluluktur , çünkü mutluluğun da nefes alıp verebilmesi gerekir. Hiçbir insan hep sadece nefes alamaz, yeniden nefes alabilmek için nefes vermelidir. Böylece insan pozitifle negatif kutupları arasında gidip gelebilir: Hayatın daraldığı sorunlu bir zamanda, iyi gelen bir şey olduğunda yeni nefes alır; hayatın bir zirve anında, başka zamanların da geleceğine hazırlıklı olursunuz.
Peki ama her şeyde daima sadece pozitif olanı göreceğim diye kendini kasmak niye? Neden her günümüz ille pozitif olsun? Hayatın başka zamanları da vardır, pozitif olanın kıymetini onlar sayesinde bilirsiniz. Biraz da hüzünleneyim .
Çocuk kitapları sadece çocukların okuması için mi vardır? Tabi ki hayır. Hâlâ ruhu ve kalbi çocuk gibi olanlar da okuyabilirler.
Çocuk kitaplarım içinde en sevdiğim kitaplarımdan oldu. Sürükleyici olması ve öğreticiliğiyle kalbimi fethetti. Çocuklara aşılamaya çalışacağımız güzel hasletlere bu kitapta yer verilmiş. Üstelik ebeveynlere ,öğretmenlere yani kısaca tüm öğreticilere güzel teknikler sunan bir kitaptı. Farklı fikirler edinmeme vesile oldu. Neyden mi bahsediyor? Betül adında tatlı mı tatlı bir kızın günlüğünden kesitler mevcut. Günlük diyip geçmeyelim. Çünkü günlükten daha fazlasıydı.
Hülâsâ; çocuk kitabı demeyelim,okuyalım..
Bu arada "kaldığım yerden günlüğüme devam mı etsem?" diye düşünmedim değil...