İnsan gömmek istiyor.
İnsan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.
Görmüyor da bir süre için.
Bu sırada unutmasına yardımcı olacak her şeyi kabule hazır oluyor.
İnkâr mı? Hemen.
Yalan mı? Derhal.
Yok sayma mı? En güzeli.
Öyle bir şey olmadı ki.
Zihin çalışıyor,bellek unutuyor,bilinç pırıl pırıl ileriye bakıyor.
Oh ne kadar güzel,ne kadar kolay!
Aslında hepimiz birbirimiz gibiyiz.
Yaşadığımız bu acımasız zaman ve zeminde herkes kendini nasıl hissediyorsa biz de öyle hissediyoruz.
Yalnızız,
çağı anlamaya çalışmaktan vazgeçtik,
hayattan aşırı yorgunuz ve depresyonun kucağında oturuyoruz..