İnsan gömmek istiyor.
İnsan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.
Görmüyor da bir süre için.
Bu sırada unutmasına yardımcı olacak her şeyi kabule hazır oluyor.
İnkâr mı? Hemen.
Yalan mı? Derhal.
Yok sayma mı? En güzeli.
Öyle bir şey olmadı ki.
Zihin çalışıyor,bellek unutuyor,bilinç pırıl pırıl ileriye bakıyor.
Oh ne kadar güzel,ne kadar kolay!
Aslında hepimiz birbirimiz gibiyiz.
Yaşadığımız bu acımasız zaman ve zeminde herkes kendini nasıl hissediyorsa biz de öyle hissediyoruz.
Yalnızız,
çağı anlamaya çalışmaktan vazgeçtik,
hayattan aşırı yorgunuz ve depresyonun kucağında oturuyoruz..
İnsanoğlu iyi değil. Belki kötü de değil.
İkisinin ortası bir şey. Bazen iyi bazen kötü.
Çoğu zaman kötü. Bencillik mayasında var.
Eğitilirse yalnızca kendi çıkarını değil, birlikte yaşadığı insanların, hatta öteki canlıların haklarını da gözetebilen bir yaratık haline gelebilir...
Şeytan da tıpkı melek gibi, insanın içinde. Seçimi insan yapıyor. Günahınızı boş yere zavallı şeytanın üstüne yıkmayın...