İnsan bir garip hayvandır ki her şeye alışır. Her alışmadığı şeyden korkar. Hatta bazen o kadar korkar ki ölümü dünyada en ziyade bekasızlıkla bilinen talihten ayrılmaya bile tercih eder.
Sabahleyin güneş doğarsa,gün güzel geçecek demektir,o zaman kendi kendime şöyle demekten kendimi alamıyorum:Yine insanların birbirlerine zehir edecekleri bir gün! Birbirlerine zehir etmedikleri hiç bir şey yok zaten:sağlık,itibar,sevinç,dinlenme! Bunun sebebi çoğunlukla ahmaklık,düşüncesizlik ve sıkıntı,ama onları dinleseniz çok iyi niyetliler.
Oysa bütün zaafiyetlerimiz ve dertlerimizi yolumuzdan sapmadan çalışmaya devam etsek,başkalarının yelkenleri ve kürekleriyle ilerlediği yolda biz dolaşıp zikzaklar çizdiğimiz halde öne geçtiğimizi göreceğiz ve elbette insan bunu ancak başkalarıyla aynı konuma gelince veya onların önüne geçince anlayabilir.