Ehlieyân
@Deepthought
"Arayış lezzeti olmasaydı ben ölürdüm."
163 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Eğitimcilerin toplumlarına yapacakları en büyük hizmet, o toplumlara kişilik sahibi şahsiyetli insanlar yetiştirmektir.
Gördü. Tehlikesini gördü görülmenin. Ölmeye başlıyordu övgüden hoşlanınca ruh. Bu yüzden şehirdeki ölüler mezarlıktakilerden çoktu, "Bilinmemek" ganimet bilinmediğinden! Madem ki râvilik tacında şöhret, madem ki itibar etmede halk, kaçmalı yalınayak, aldırmadan kınamalara. Nerede hırs ve tamahtan arındırılmış kalp! Nerede hüzün, bulunduğu yere kimseyi sokmayan padişah! Gizlesin açığa vurmak için kendini.
Çerçeve içine almak insanı ne müthiş! İnsanı insanda aramak ne derin yolculuk! Duraklar fışkırıyordu yerden, "vardım!" dedikçe. Yollar dev kağıt ruloları. Ve ne tuhaf; boyadıkça değil kazıdıkça derinleşiyordu tablo! Her tablonun altından yeni bir tablo çıkıyordu. Ressam paletini bumerang gibi fırlatıyordu semaya; yıldızlar taşısın. Arkeolog itinayla vuruyordu kazmayı toprağa; insan parçalarına ulaşsın. Kadim freskler gibi üzerinize yürüyordu kökler. Yaşlı bebeklerdi emen hayatın özsuyunu. Kimi zaman gök kubbeniz oluyordu, kimi zaman duvarlarınız. Bir renk tufanıydı bu! Ana renkler ıstırap. Yarı açık bir cezaevi; avlusuna dört renkten dört bin renk yağan!