"...Satırlar birer ince karartı halinde tıpkı parmaklarım gibi titremekteydi. Neden sonra bu karartıların başında, şu iki kelime, onun pek iyi tanıdığım güzel yazısıyla çizgileniverdi: Sevgili Münire! "
Hayat ne tamamıyla güzel, ne büsbütün çirkindir. Hem acıklı, hem gülünç tarafları vardır. Onu neden yalnız bir yanından almalı? Onu neden olduğu gibi almamalı?