Su
@Defnssu
etrafına göre yüksek farkındalığı meziyeti olmuş bir yabancıyım
Şu anda okuduğu kitap
Yalnız kala kala, yalnızlığa da alıştık.1000Kitap
Zamanla insan en çok sessizliğin sesini tanıyor. Kalabalıkların içinden çekilip kendi içine yerleşiyor, eksik sandığı şeylerin aslında onu yormayan tek şey olduğunu fark ediyor. Yalnızlık önce ağır geliyor, sonra sadeleşiyor; en sonunda da insanın omzuna başını yaslayabildiği tek yer haline geliyor. Alışmak bir zafer değil belki ama ayakta kalmanın en sessiz yolu.
Su
Can yücel bi şiirinde şunu diyor “Bazen; hayat yorar insanı...
Sarkilar yorar
Beklemek yorar
Özlemek yorar
Affetmek yorar
Hos görmek yorar
Bos vermek bile yorar
Ve insan susar
Her seye herkese rağmen...
Elinden gelen tek seyi yapar;
Bagıra bağıra susar.”