Nietzsche şunu derken ne kadar haklıydı; çok fazla şey gören kişi,hiç bir yere ait olamaz.
İşte farkındalığın laneti budur. Bir kez yüzeyin altındakileri görmeye başladığında, dünya artık o kadar basit görünmez. İnsanların oynadığı oyunları,sahte özgüvenlerini, gizli niyetlerini fark edersin.
Fark etmeye başlarsın; toplumun yalan katmanları üzerine kurulu olduğunu ve çoğu insanın bir koyun sürüsü gibi hareket ettiğini. Görmezden gelemezsin. Ve konuştuğunda, insanlar senin fazla düşündüğünü veya hayal gördüğünü söyler. Bu yüzden konuşmayı bırakırsın gözlemlemeye başlarsın. Ve bu yüzden, ait olmayı bırakırsın. Başkalarından daha iyi olduğun için değil,sonunda neler olup bittiğini anladığın için. Her şeyi görürsün ve sadece bunun bir parçası olamazsın. Farkındalık seni izole eder ama berraklığın bedeli budur. Kalabalığı kaybedebilirsin ama kendini bulursun.