Demane♤
@Demane45
Keşke dedeler ölümsüz olsa..
Hazinen neredeyse, kalbin de oradadır.
Bazen bazı şeyler istemesende kaçınılmazdır.
Hiçbir kitapta aynı anda hem bu kadar ağladığımı hem de bu kadar güldüğümü hatırlamam. Azkaban tutsağında Harry ile Ron un başlayan kehanet dersi mecareları bu kitapta daha da eğlendiriyor. Kendileri hakkında kehanetlerde bulundukları sahneye aklıma her gelişimde gülerim. Hele ki Harry nin son kahaneti "kafam kesilerek ölüyordum" -tabi bunları kendileri uyduruyorlar sırf dersin öğretmeni vahşet sevdiği için-- mükemmeldi. Filmleri izlerken Harryi çok ta sevemeyen biri olarak kitaplardaki karakter gerçekten çok iyi ve matrak biri. Tabii sonlara doğru hüzün tarafı da çok ağır bastı. Ronun fakir olmaktan nefret ediyorum demesi, molly nin harry i annesi olarak sahiplenmesi, cedricin ölümü... daha filmde olmayan bir çok sahne çok ince işlenmiş şekilde karşımıza çıkıyor. Diğer kitaba hemen başlasam da bunun etkisinde uzun süre kalacağım anlaşılan.
