Ne ki tutulmuş nalçalı seslerle
umudun bütün köşebaşları
korsanlar dalgalandırıyor
senin deli rüzgarınla bayraklarını
ve yitiriyorsun yolunu
balta kesmez ormanında öfkenin
Bil ki dostuna değil çekilen tetik
senin umuduna, unutma bunu
kör bir öfke delirtmesin
yıkmasın yaşamın direncini
unutma ki her köşebaşında
bunca dostun kurumadı hâlâ kanları
Hele dik tut başını önce
haykır yıkılmadığını, tükenmediğini
yüreğindeki yalım nasıl olsa
korlaştırır zamanın çeliğini
sen önce öfkenin adını koy
yanıltmasın yüreğini