Askerliğin şanı gülerek ölmek ve hatta ölürken bile gülmektir. Asker gözyaşını, şehit olduğu vakit vücudunu süsleyen yahut düşmanını öldürdüğü zaman kılıcından o mağlubun üzerine dökülen kan damlalarında görür. Asker gerçekten asker ise mezarının en karanlık köşesinde cennete bir pencere bulur. Asker gerçekten asker ise cismi topraklar altında yatarken ruhu gökyüzünde, namı halkın iftihar dilinde gezeceğinş düşünür de yerin altını üstüyle eşit ve belki altını üstüne daha tercih edilir görür. Asker gerçekten asker ise rahat döşeğinde ölüp şöylece bir mezara atılıvermek ile şan meydanında şehit olarak mezara bedel bir milletin kalbinde yatmak arasında ne kadar fark olduğunu pek kolay bilir.