“Kitaplara, neredeyse bitmiş, yalnızca yazılması kalmış kitaplara gebeyim.Bazen baş ağrılarımın beynimdeki doğum sancıları olduğunu düşünüyorum”
Diyor Nietzsche bu kitapta. Sanırım en etkili yeriydi benim üzerimde.. o yüzden dokunmuyor baş agrılarına düşüp bayılana kadar. Çünkü dünya ağır acıların hemen akabinde taptaze bir nefes olur insana.. acıdan yorulan zihin acı kesildiğinde algılamaya başlar yaşadığını, esen rüzgarı dalga seslerini kuş cıvıltılarını ve dahi renkleri…