Yaşamak zorundan kaldığımız için yaşıyoruz sanki. Bedene arkada bırakacaklarımız için. Hâlâ bir şeyler için çabalıyoruz az veya çok. Doğrusu nereye kadar gider bilinmez ama ruhumuz ölse de bedenimiz hâlâ hayatta ve bu yüzden bir şeyler yapmak zorundayız.
Bir tek şey biliyorum: Gürültü, patırtı istemiyorum, karanlık olsun istiyorum, bir yerlere gizleneyim diyorum, bunu istiyorum işte, bunu arıyorum, bunun ardırdan gideceğim, elimde değil.
Franz Kafka, Milena'ya Mektuplar