Şimdi, ey ölümsüzlük, tümüyle benimlesin!
Gözlerimin bağı arasından ışığın sızıyor
Güneşten bin kat parlak geliyorsun bana!
Her iki omzumda kanatlarım çıkıyor,
Sessizce eterde süzülüyor ruhum;
Ve bir gemi gibi, rüzgarın nefesiyle kaçırılmış,
Canlı liman şehrinin batışını izlediği,
Böyle batıyor işte hayatım da alacakaranlıkta
Henüz renkleri seçebiliyorum ve de şekilleri,
Ve şimdi sisler içinde altımdaki her şey.
Bir insan kendine bir hayat planı yapacak duruma gelmediği sürece reşit olamaz ve çocukken nasıl anne babasının himayesindeyse, yetişkin olduğunda da kaderin himayesine girer.
Özgür bir insan, rastlantıların onu getirip bıraktığı bir yerde öylece durmaz…insanın kendi kaderinin dizginlerini eline alabileceğini, hatta onu doğru anlarsa kaderini yönlendirmesinin bile mümkün olabileceğini hisseder.