Hoş taraflarını bu dünyanın, yaşadım bitti,
Gençlik sevinçleri ne uzun! Ne uzun!
Akıp gitti.
Nisan, mayıs ve haziran uzakta,
Artık bir hiçim ben, kalmak istemem hayatta.
Şiir yazmak Hölderlin’deki anlamıyla her zaman katı, topraksı maddenin ruha dağılmasıdır, dünyanın hal değiştirip dünya ruhu haline gelmesidir, ama asla yoğunlaşması, toplaşması ve topraklaşması değildir.