Bir gece vakti bıraktım kendimi
şehrin susmayan kaldırımlarına.
İçimde adı konmamış bir yangın,
elimde senden kalan birkaç kırık cümle.
Gökyüzü bile bakmadı yüzüme,
ay yorgundu, yıldızlar küskün.
Ben yine seni düşündüm,
insan en çok giderken mi severmiş, öğrendim.
Kalbim bir tren garı şimdi;
her şey geçiyor içinden,
ama hiçbir şey kalmıyor.
Bir tek sen...
gitmiş olduğun hâlinle bile
içimde yaşamaya devam ediyorsun.