Bir ağacın önünde durmuş
Aşık Veysel Dikenli.
Yaban çiçekli kucağında sazı.
Başladı başlayacak bir türküye.
Düşmüş onun için bıyığı.
Bir sigara kulağının arkasında duruyor kendi sardığı.
Hafif kalkık başı.
Bu sessizliği yazar gibi.
Sülüs bir yazı gibi gök
Ölçülü düzenli.
Veysel tanımlıyor.
Bunlar senin aşkının konaklarıdır.
Sen uzun Haziran uzun ormanına
Senin şövelyelerinin mızrağıdır
Senin aşkının kapanık şafağıdır
Süren o atları önüme benim