Denoizm
@Denoizm
Felsefe
Yl
28 Şubat
233 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Godot kim? Bir belirsizlik mi ? Bu bekleyiş bir umut mu, bir umutsuzluk mu? Godot gelince kurtulacaklar mi? Gidelim derken bile oyun bittiğinde yine hareketsiz duranlar Vladimir ve Estragon değil mi? Godot'nun beklenisi biterse beklemek biter. Beklemek biterse napacağını bilmez. Bu karakterlerin ortaya koyduğu şey absürtlüğü savunmak yerine umutsuzluğa tutunmaktır. Kierkegaar da demiyor mu zaten "ölümcül bir hastalık umutsuzluk". Başta diyaloglar saçma gelebilir ama olayın içindeymişçesine okursanız oyun sizi alacaktır. Var-oluş ve hayatın devinimi arasındaki umutsuzluğa umutla bağlanmaktır belki de Godot'yu beklemek. Keyifli okumalar.
Reklam
Spoiler vermek istemiyorum ancak hem okuyup hem izleyin. İnanın büyük keyif verecek. Ne zaman çıkmazlarda hissedersen kendini, ne istediğini ve kendini hatırlamalısın. Neil beni çok üzse de verilen mesaj Carpe Diem; bazen 'anı yaşa' olarak çevrilir ama filmde 'yaşadığın anı kavra' olarak geçiyor. Bu bana daha anlamlı geldi. Çünkü bu -anı yaşa- demek fütursuzca bir yaşamı kastedmiyor. Kavrayarak yaşamın anlamlı olacağı alt metnini içinde barındırıyor.Filmde geçmeyen pek çok ayrıntı kitapta mevcut keyifli okumalar. İyi seyirler
Hayat en acımasız yüzünü her an göstermekten çekinmiyor. Çocukken anlamıyoruz ama yaşadıklarımızı sonra büyüyünce dudaklarimizdan Zeze gibi şunlar dökülebiliyor: Bana her şeyi çok erken anlattılar.
Sahi öyle değil mi neden bir çocuğa her şey anlatılır ? Çünkü çocuk olmadan büyümüştür. Fazla iç kararmadan şunları söylemeliyim ki Zeze'nin tatlılığı Portuga ile dostluğu çok güzel ve tabi ki şeker portakalı... Sonu yine pek hüzünlü ama herkesin okuması gerektiğine inandığım ve tavsiyeden kaçınmayacaĝim bir kitap. Okurken mendillerinizi ve şekerlemelerinizi unutmayın !
Keyifli okumalar...
Kierkegaard Korku ve Titreme'nin en kucaklayıci genel mesaji şudur: Güncel tartişmalarda iman kavrami o kadar ucuzlatılmıştır ki,hakkında konuştuğumuz sey artık iman olmaktan çıkmıştır ve eğer Ibrahim gibi kutsal şahsiyetleri ya da Imanın Babası olmasi nedeniyle bilhassa Ibrahimi yüceltmek istersek, iman Sinavindan geçen Ibrahim gibi olmanın nasıl bir şey olduğu- nu anlamak zorundayız. Eğer Ibrahim yüce ise, o yüceliği kazandıran başarının net bir resmini görebilmeliyiz Johannes de silentio'nun, Korku ve Titreme'sinde, oldukça net iki ayrım belirmektedir. Îlki diyalektik olmaktan çok liriktir. Ibrahim ve ishak öyküsünün, hepsi de Ībrahim'i bizim için anlaşı- hr hâle getiren ancak hiçbirisi onu imanın babası yapmayan, dört farkl versiyonunu içeren bu kisa bölümde bizler doğ- ru mantk çerçevesini kazanmak üzere "kalibre" ediliyoruz.Yazarımiz bu dört versiyonu, bu öyküyü ilk kez çocukluğunda dinleyen ancak sonra, Ibrahim'in yüceliği hissini kaybetme- den, büyüdükçe Ibrahim in gerçekte ne yaptiğı konusunda ka- fasi gittikçe karışan bir kişi tarafindan tasavvur edilmiş olarak sunmaktadır. Bu kişi -bize söylenmiyor olsa da- önceki etkilenmesine yeni deneyimlerinin detaylarını eklemek için, kendisini olayların gözlemcisi konumuna koymakta, ancak düşünce düzeyinde olanı kavramaya çalışmaktadır ki, Johannes de silentio bu girişinmin doğasınin kendi "lirik"ine "diyalek- tik kalitesi kazandırdığını göstermektedir. Bunu ibrahim'i övme söylevi" takip etmektedir. Söylevin amacı, Johannes de silentio'nun bizi Ibrahim'in gerçekte neler yaşadığına ulaştır- mak için gösterdigi "lirik çabanın merkezini oluşturmaktadır.
(Takdim)
Kant' in Prolegomena'da bir zihin fırtınası içerisinde ortaya koymaya çalıştığı ve zannımca bilerek ekstra yoğunluk vermeden sonuca evirmediği birkaç yerde;ben olduğu yerden olanağının zeminlerine kadar ilerledim gerisi uzmanlar için sunulmuştur dediğini iyi anlamak gerekir. Bunun içinde sentetik apriori yi iyi anlamak gerekli. Sentetik önermeler,analitik önermeler, apriori ve aposteriori önermeler bunlar sağlam bir zemine oturduktan sonra prolegomena yi okumakta fayda var. Prolegomena'da Kant, metafiziği bir bilim olarak sunmak için kendine temeller aradı ve sentetik apriori önermelerin nasıl olanaklı olduğunu göstermeye çalıştı ve sonuçlanmadı. Nitekim sentetik apriori yargıların zorunlu olduğu kadar evrensel de olması gerekir burda bir problematik ortaya çıkar. Deneyim kökenli evrensellik.
Kant çoğu yerde kendisi tanımlar koyuyor ve çıkarsama ve kabullerini bu tanımlar
veya kabuller üzerinden yapıyor. Kant, her bir noktası tam olarak
temellendirilmeyen bir sistemi ince ince inşa etmekte ve bu sistemin içini
doldurmaya çalışan bir zihin-akıl işçisi gibi çalışmaktadır. Bu bize aklın
çalışmasının keşfedilmiş bir yolundan ziyade, tasarlanmış ve öyle olması
düşünülen bir yapının kurulumu izlenimi vermektedir.
Dili bakımından zihin sınırlarını meşgul edişiyle sadece nicelik bakımından bakılmaması gereken bir kitap olup, felsefi terminolojiyle ve en azından tüm felsefi akımlardan ziyade okumadan önce Kant'ın epistemelojisine eğilmekte fayda var. Keyifli okumalar ve felsefe dilerim :)
Reklam