Değiştiremeyeceğim şeyleri değiştirmeye çalışırken, bitene gidene üzülürken, ruhuma ve bedenime kötü davranırken boş insanlarla sohbet ederken, bana kötü davranılmasına izin verirken harcanıyor benim şimdilerim.
kaybın acısıyla çıkmadım yataktan günlerce
ağlamak geri getirirdi belki seni
ama kurumuştu tüm gözyaşları hâlâ yoksun yanımda yoksun ...
kanayana kadar deşiyorum gövdemi
ve artık sayamıyorum günleri
güneş aya dönüyor
ay güneşe geçmişin hayaletleri
bense bir hayalet yalnızca
onlarca düşunce doluşuyor aklıma
delip geçiyor beni her saniye
yoldasındır belki
belki de hiç gelmesen daha iyi
iyiyim
hayır
kızgınım
evet,
nefret ediyorum
belki de
böyle devam edemiyorum
bir güngün
bağışlayacağım seni nefret bile etmeyeceğim
zihnim tükenip sessizlik kaplarken her yeri saçlarımı söküp atmak istiyorum
kökünden saçlarımın ucuna bağlanıp gider düşüncelerim belki de...