Çok açık ki yaşamak bir defa büyük bir imtiyazdır, herkese de nasip olmuyor bu. Doğumun kendisi de çok zor değil mi? Ne kadar büyük bir şans, ne kadar büyük bir piyango! Kaç yüz milyon spermden biri yumurtayla buluşacak da hayata geleceksin de doğacaksın da... Derken bir bakarsın dünyadasın artık. Bir şuurun varsa daha fazla bu konuların üzerinde durmamak gerekir. Keza kötümserliğin sonu yoktur.
Sadece doğadan uzaklaşmayı değil. İnsan dünyadaki yerini tam olarak bilememeye, görememeye, tespit edememeye başladı. Zamanın ihtiyaçları ve hızı yüzünden kendiyle ilişkisini de gözden kaçırıyor.
İnsan şunu kesinlikle yapar; "Mazide yanlış yürüdüm," der. "Şunları yapabilirdim, yapamadım; yapsam daha iyi olurdu," der. Geçmişe takılıp kalmak bizim değişmez huyumuzdur.
Çok açık ki insanlara sahip olmadığı yetenekleri varmış gibi anlatmak onları mutlu edecek değildir. Yanlış malzeme kullanırsa insan kendini düzgün inşa edemez.