Cümlelerime nasıl başlaşam bilmiyorum.
Hayatımda olup biten her şey bu yazacağım cümleleri bekliyor gibi.
Yalnızken içinin burukluğu ile gözlerimden süzülen yaşlar yazılmayı bekliyor. Duyulmak istiyor. Belki de hasas noktadayım, anlatıp anlatmamada. Anlatsam geçer mi? diyip susmalıyım.
Tüm hisslerim, duygularım, düşüncelerim tüm her şey susar mı? Susun istiyorum. Hatta sinirim dinsin isterim en çok. Dursa tüm her şey istiyorum. Günlerdir göz yaşlarım gibi durmaz biliyorum, süzülecek.
Süzülsede hep bir noktada tek başımızayız.
Yaşadıklarımız çoğu kişiye dışardan basit gelsede kendi kendimize çözüm bulamasakta kendi kendimize bir şekilde atlatıyoruz. Hatta hep yanımızda gibi davranıp daha sonra bir 'merhaba' demeyip, sormayan ardından yanındayım demeleri kadar basit olur belkide. Kalabalıkta çok şey unutuyoruz oysa hepimiz kalabalığın oluşturduğu yanlızlığı yaşıyoruz. Bir noktadan sonra herkes olan dalgalarla tek başına boğuşuyor. Kimseye aldırış etmeden kendimiz hallediyoruz. Halletmeliyiz. Kimse kimseyi kurtarmaz düşüncesiyle hareket etmeliyiz. Gücüne güvenip uzunda olsa yol almalıyız. Yol sonu başarılı da olsak, başarısızda olsak senin adına sevinmeleri 1 dakika sürer üzülmeleri 30 saniye bunun için dünyayı pek önemsememeliyiz . Unutmamalıyız ki o dalgalarla hep başbaşa olacağımızı.