Karanlık gece, ıslak gökyüzü.... Her ölümden sonra yağmur yağar, derdi anneannem, içimize sakladığımız gözyaşları gökyüzünden yer yüzüne akar. Belki de bizim içimizdir GÖKYÜZÜ.
Zaman beni aldı, herkes beni sevmeli ruh halinden, insanlar beni nasıl sever ruh haline götürdü.Çünkü belki de onları anlayacak kadar sevmemiştim hiç kimseyi.
Görmek İstiyorsan gerçeği
Işığa ihtiyacın var
Işık istiyorsan ateşe.
Ateş istiyorsan baruta.
Ama ateşini büyütmek istiyorsan,
Barutunu uzakta tutamazsın.
Bu ateş büyüyecekse eğer,
Barut senin yanında olmalı.
Ateşi fazla uzakta arama,
Elini uzatsan bulacaksın.
Çünkü senin ateşin,
senin tam yanında....
Elini kalbinin üzerine koydu ve dedi ki ''Kalbim bir atıyor, bir atmıyor...'' Bu cümleye inandığımı ve çok korktuğumu hatırlıyorum. Çünkü eğer kalbimiz bir atıyor, bir duruyorsa, atmaya devam etme ihtimali, durma ihtimali ile eşit demekti. Yani yaşamaya ne kadar yakınsak ölüme de o kadar yakındık demekti.