Derya Ballı
@DeryaBalli
Kitaplar;
Kalbimin Son Notası
Siyah ve Beyaz: Mısra'nın Yolculuğu
@deeryaballi instagram
#gencyazar
13 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Her akşam olduğu gibi anneme yani aslında kendi evime vardım. Hastalıktan ağarmış yüzü ve ağrıdan yıpranmış vücuduyla dönüp gülümsedi bana. Her şey yolundaymış gibi. Ve sanki eski günlerdeki anne kız tartışmalarından birini yaşayıp sonra kucaklaşacakmışız hissindeydi. Bir an sonra donup kaldı gülüşü.
-Ne oldu sana böyle?
Güçlükle hasta yatağından doğruldu.
-Ne olmuş ki annem?
-Suratın berbat. Yine ağlamışsın.
- Ne ağlaması? İlahi sen de! Hem niye ağlayacakmışım ki ben?
-Benim için üzüldüğünü biliyorum. Zamanım kalmadı belki de. Ama savaşıyorum kızım. Ve en büyük gücüm sensin. Benimle ilgileniyor olman bile beni çok mutlu ediyor. Belki başarırım belki başaramam. Olur ki yenilirsem seninle her anımı geçirdiğimi bilerek yenileceğim. Güzel bir son bu.
-Anne!
Gözlerimde damlamak için bekleyen yaşlar, içimde kaynamaktan taşmak üzere olan kazan, kafamın patlayacak kadar düşüncelerle dolması... O anı unutamam. Asla. Ne desem olmazdı. Ne desem iyileşemezdik o an. Sessiz bir fısıltı oldu kelimeler ve çıktı ağzımdan:
-Hiç ayrılmadık seninle...
Çok beklenmedik bir şey oldu ve annem ağlamaya başladı. Kokusunu ilk duyduğum andan beri bitişik yaşardık onunla. Hiç ayrılmadık. Üniversiteye bile geldi peşimden. Ve ben onu bırakacak kadar hiç büyümedim kendi içimde. Ona ihtiyaç duymadığım zamanlarda bile sesini, kokusunu, varlığını aradım. Kavgamızı bile aradım bir iki gün kaybolduğunda. Hayalimdeki işi bulduğum gün hastalığını öğrendim ve dünyanın tadı bozuk bir süte benzemeye başladı. Ama pes etmedim ve onun için elimden geleni yapmak istedim. Onunla savaştım fakat savaşmak için yeterli biri miydim bilemedim. Onun gözündeki ışık sönmeye başladıkça ben tükendim. O benim toprağa sarıldığım köküm, bulutlara değdiğim neşemdi. O olmazsa ben de olmazdım ki. İşte o gün ayrılmaz ikili
Reklam