Belki ait olmak için sahip olmamız gerekiyordur .
Öyleyse kucaklıyorum tüm eksiklerimi, hepsini koruyor ve kolluyorum.düşmek üzereyken, neye tutunduğunun bir önemi yoktur.
Eğer acılarım , eksiklerim ve yanlızlığımı sahiplenebilirsem,
onlara ait olabilirim.
Yanlış yerde yanlış kişiymiş gibi adımlarımı geri çevirmek isteyen zihnimi her seferinde terbiye ediyor ve ait olmadığım hayatı yaşmaya devam ediyorum.
Şehrin sokaklarında yürürken, evimden çıkarken ,evime giderken, insalar ile ilişkilerimizi yürüttüğümüz yollarda bir yere varmak için çabalarken ...
Hiç-bir yola ,hiç-bir mekana , hiç-bir duyguya ait olmadığımı hissediyorum.