Önceliği olmadığım herkesi hayatımdan, yüreğimden, içimden, verdiğim değerlerden çıkarıyorum. Çünkü hep değer verdiğim, değerli gördüğüm herkes beni yanılttı. Hayatım da iyi olmaktan, insanları iyi görmeye çalışmaktan yoruldum. İnsanları tanımadan değer veriyorum, çünkü ben insani değerlere sahip bir insanım. Böylesine iyi olmayı nasıl başarıyorum değil mi?
Ruhumda var karakterim güçlü belki de, bana bugüne kadar yapılan bir şeyi acıları, umursanmamayı, başkasını kırmamak için onlara yaşatmıyorum.
“Herkesi kendin gibi sanmak işte.”
Bazen insan iyi olmaktan bile kaybediyor işte. Herkesin bir önceliği vardır derler. Eğer sana gerçekten değer verseydi şuan yanında olurdu. İşte tam böyle, hepimiz yalnızız ve yanlış insanlara önem veriyoruz. Yanlış insanlardan öncelik bekliyoruz. Gün olur her şey hakettiği yeri bulur, bundan asla şüphem yok. Kaybedenler bakar kördür. İğrenç bir hayatı vardır ama en iyisi kendisidir.
Onlar yaşayamadıkları şeyler için ya da yaşayıp değerini bilmedikleri şeyler adına, çok pişmanlık duyacaktır. Belki de bir insanı yaşayamadığı için kaybettiği için kahrolacaktır. İnsan duyguları çok hassas ve çok derindir bunu anlamadığın zaman karşında ki insanı nasıl paramparça ettiğini bilemezsin. Çünkü böylesine bencil insan çoğu kişiler. Seni düşünen biri var, aklı sende olan biri ama sen onun yanında değilsin ve hiç olmadın! Anlayamayacak kadar körler. Olsun büyüyoruz, düşüncesiz acı verici insanlar sayesinde yükseliyoruz. Bencil insan kendi esaretine zincirlenmiş bir köledir. Sadece kendini düşünür. Birisi benimle görüşmek ya da konuşmak istediği zaman onu dinlemeyi tercih ederim. Çünkü o an belki dinlenecek birini arıyordur, seni çok yakın görmüştür o kişiye öncelik vermen gerekir. Yani neye öncelik vermen gerektiğini bilmen gerekir, sizin değer