Sefa Ayıcı
@DevOoo
- Adana/ ÇÜ
- Kitapilizm temsilcisi
Bugün ki Şiirimiz Özdemir Asaf'tan.
Bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun
Ağır ağır, yollara inen karanlığa.
Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya..
O geçen ben değildim.
Bir gece, yatağında uyuyordun..
Uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
Ve karanlıklar içindeydi odan...
Seni gören ben değildim.
Ben çok uzaktaydım o zaman,
Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya.
Artık beni düşünmeye başladığından
Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya..
Bunu bilen ben değildim.
Bir kitap okuyordun dalgın..
İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
Genç bir adamı öldürdüler romanda.
Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın..
O ölen ben değildim..
Reklam
Yıllar önce sevdiğim bir kız vardı, onu gördüm. Bir yabancı gibi süzüldü. Sanki ona hiç koşmadım, gelmedim, beklemedim, affetmedim, sanki uykunun içinde konuşmadık, sabahlara ayrılmadık, hayaller kurmadık, gülmedik, kahve içmedik, güneşi batırmadık... Sanki vapura binmedik, el ele tutuşmadık, öpüşmedik, gözyaşıı dökmedik, sanki başını omzuma dayamadı, dertlerini dinlemedim, sırılsıklam ıslanmadık, üşümedik, umutlar vermedim, cesur olmadım, yemin etmedim, aşık olmadım, sanki beni oyalamadı, sanki bana yalanlar söylemedi, sanki beni kandırmadı... Bir yabancı gibi süzüldü yanımdan, çekip gitti.
Aristo, bankalara borcu olsaydı eğer, filozof olmak yerine, sakallarını kesmek zorunda olacağı bir iş arar mıydı?